สถานการณ์การค้ายางพาราไทย–แคนาดา

1) ภาพรวมประเทศแคนาดา

แคนาดาเป็นประเทศเขตหนาวในทวีปอเมริกาเหนือซึ่งไม่มีพื้นที่ปลูกยางพารา ความต้องการยางธรรมชาติทั้งหมดจึงมาจากการนำเข้า เศรษฐกิจมีรายได้ต่อหัวสูงและพึ่งพาอุตสาหกรรมยานยนต์ ทรัพยากรธรรมชาติ เหมืองแร่ ป่าไม้ พลังงาน และการขนส่งสินค้าทางถนนระยะไกล ซึ่งล้วนเป็นกิจกรรมที่ใช้ผลิตภัณฑ์ยางเป็นวัสดุสิ้นเปลืองอย่างต่อเนื่อง อุปสงค์ยางจึงผูกกับยอดผลิตและยอดจำหน่ายรถยนต์ วัฏจักรการลงทุนในภาคเหมืองแร่และการก่อสร้าง และปริมาณการขนส่งภายในประเทศ สภาพภูมิอากาศที่มีฤดูหนาวยาวนานยังก่อให้เกิดอุปสงค์เฉพาะด้านยางล้อสำหรับฤดูหนาวและการเปลี่ยนยางตามฤดูกาล เศรษฐกิจเชื่อมโยงแน่นแฟ้นกับสหรัฐอเมริกาภายใต้ความตกลงการค้าเสรีในภูมิภาคอเมริกาเหนือ ใช้เงินดอลลาร์แคนาดา ขณะที่การค้ายางระหว่างประเทศชำระด้วยเงินดอลลาร์สหรัฐเป็นหลัก

อุตสาหกรรมปลายทางหลักคือการผลิตยางล้อและชิ้นส่วนยางสำหรับยานยนต์ โดยฐานประกอบรถยนต์อยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศและเชื่อมเป็นห่วงโซ่เดียวกับฐานผลิตยานยนต์ของสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังมีโรงงานยางล้ออยู่ในเขตชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก และมีฐานผลิตยางสังเคราะห์กับเคมีภัณฑ์โพลิเมอร์ที่พัฒนามายาวนาน การใช้ยางธรรมชาติจึงเป็นการใช้ร่วมกับยางสังเคราะห์ตามสูตรผสมของแต่ละผลิตภัณฑ์ ความต้องการเน้นยางแท่งที่ควบคุมคุณสมบัติทางเทคนิคได้สม่ำเสมอเป็นหลัก มียางแผ่นรมควันสำหรับผลิตภัณฑ์บางประเภท ส่วนน้ำยางข้นใช้ในผลิตภัณฑ์จุ่มขึ้นรูป กาว และวัสดุก่อสร้างในสัดส่วนที่น้อยกว่า ภาคเหมืองแร่ ป่าไม้ และพลังงาน สร้างอุปสงค์ยางล้อขนาดใหญ่สำหรับงานนอกถนน สายพานลำเลียง และท่อยางทนแรงดัน เกณฑ์จัดซื้อให้น้ำหนักกับความสม่ำเสมอของเกรด ความตรงต่อเวลาในการส่งมอบ และเอกสารรับรองแหล่งที่มา

ในบรรดา 46 ประเทศที่มีข้อมูลการนำเข้ายางธรรมชาติในปี 2567 แคนาดาเป็นผู้นำเข้าอันดับที่ 14 ของโลก ไทยเป็นต้นทางยางธรรมชาติอันดับที่ 2 ของประเทศนี้ ด้วยส่วนแบ่ง 23.26% ของมูลค่านำเข้ายางธรรมชาติ (พิกัด 4001) ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม เมื่อนับรวมทั้งหมวด 40 ซึ่งรวมยางล้อและผลิตภัณฑ์ยางสำเร็จรูปเข้าไปด้วย ส่วนแบ่งของไทยลดลงเหลือ 3.05% เนื่องจากมูลค่านำเข้าของประเทศนี้กระจุกอยู่ที่กลุ่มยางล้อถึง 52.6% ของทั้งหมวด ซึ่งเป็นสินค้าที่ไทยยังเข้าไปแข่งขันได้น้อยกว่ากลุ่มวัตถุดิบมาก ระยะห่างระหว่างตัวเลขสองตัวนี้คือประเด็นที่หัวข้อถัดไปของรายงานจะขยายความ

พึงระวังว่ายอดนำเข้ายางธรรมชาติโดยตรงไม่สะท้อนปริมาณการใช้ยางที่แท้จริง เพราะส่วนใหญ่บริโภคในรูปผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป โดยเฉพาะยางล้อที่นำเข้าจากสหรัฐอเมริกาและเอเชีย ทั้งสินค้าบางส่วนยังขึ้นท่าในสหรัฐอเมริกาแล้วขนส่งทางบกข้ามพรมแดนเข้ามา ทำให้สถิติประเทศต้นทางอาจปรากฏเป็นสหรัฐอเมริกาแทนประเทศผู้ผลิตยาง การอ่านตัวเลขรายเดือนจึงต้องแยกผลของฤดูกาลเปลี่ยนยางและสภาพอากาศฤดูหนาวออกจากแนวโน้มพื้นฐาน ปัจจัยที่จะเปลี่ยนภาพในระยะข้างหน้า ได้แก่ ทิศทางนโยบายการค้าและภาษีศุลกากรในภูมิภาคอเมริกาเหนือ การเปลี่ยนผ่านสู่ยานยนต์ไฟฟ้าซึ่งเปลี่ยนข้อกำหนดด้านน้ำหนักบรรทุกและความทนทานของยางล้อ ข้อกำหนดการรายงานความเสี่ยงด้านแรงงานบังคับและแรงงานเด็กในห่วงโซ่อุปทาน และการขยายระบบจัดการยางล้อใช้แล้วซึ่งเพิ่มบทบาทของยางรีไซเคิล

ย่อหน้าความสัมพันธ์ทางการค้ากับไทยคำนวณจากคลังข้อมูล กยท. (ฐานข้อมูลการค้าโลก BACI (CEPII) ในคลังข้อมูล กยท. ปี ค.ศ. 2024) ส่วนย่อหน้าเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม และเงื่อนไขที่ต้องติดตาม เป็นบริบทเชิงคุณภาพที่เรียบเรียงประกอบรายงาน มิใช่ผลจากคลังข้อมูล และแก้ไขได้ทุกย่อหน้า

2) ภาพรวมการนำเข้ายางและของทำด้วยยาง

ในปี 2567 แคนาดานำเข้ายางและของทำด้วยยาง (พิกัดศุลกากรหมวด 40) จากทั่วโลกมูลค่า 6,756.42 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 1.23% จากปี 2566 โดยนำเข้าจากไทย 206.31 ล้านดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นส่วนแบ่ง 3.05%

ตลอดช่วง 2563–2567 มูลค่านำเข้าหมวด 40 ของแคนาดาจากทั่วโลกเพิ่มขึ้นจาก 5,709.63 เป็น 6,756.42 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (18.33%) ส่วนแบ่งของไทยในตลาดนี้มีทิศทางสูงขึ้นจาก 2.95% ในปี 2563 เป็น 3.05% ในปี 2567 โดยปีที่ไทยมีส่วนแบ่งสูงสุดคือ 2565 ที่ 3.31% และต่ำสุดคือ 2566 ที่ 2.69%

เมื่อแยกอัตราการเติบโตของสองฝั่งออกจากกัน ระหว่างปี 2563 ถึง 2567 มูลค่าที่แคนาดานำเข้าจากทั่วโลกเพิ่มขึ้น 18.33% ขณะที่มูลค่าที่นำเข้าจากไทยเพิ่มขึ้น 22.50% ไทยจึงเติบโตเร็วกว่าตลาดอยู่ 4.17 จุด ซึ่งเป็นเหตุผลโดยตรงที่ทำให้ส่วนแบ่งของไทยสูงขึ้น การแยกอ่านเช่นนี้จำเป็น เพราะมูลค่าส่งออกที่เพิ่มขึ้นในตลาดที่กำลังขยายตัวอาจหมายถึงการเสียส่วนแบ่งก็ได้ หากเติบโตช้ากว่าตลาดโดยรวม การดูเฉพาะตัวเลขมูลค่าจึงให้ภาพที่ไม่ครบ

ที่มา : ฐานข้อมูลการค้าโลก BACI (CEPII) ในคลังข้อมูล กยท. · ปี ค.ศ. 2024 (พ.ศ. 2567)

2.5) มุมมองจากแผนที่การค้า

ไทยส่งออก

ไทยส่งออกยางและของทำด้วยยางไปยังแคนาดา มูลค่า 206.31 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2567 คิดเป็นส่วนแบ่ง 3.05% ของมูลค่านำเข้าทั้งหมดของประเทศนี้

ไทยนำเข้า

แผนที่นี้แสดงต้นทางที่ไทยนำเข้ายาง — ใช้ประกอบการมองว่าไทยอยู่ตรงไหนของห่วงโซ่อุปทานโลก

การค้ายางธรรมชาติของโลก

ในการค้ายางธรรมชาติของโลก อินโดนีเซีย เป็นผู้ส่งออกรายใหญ่ที่สุดที่แคนาดานำเข้า (110.30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยไทยอยู่อันดับ 2

ที่มา : แผนที่จากแดชบอร์ดตลาดโลก–ตลาดไทย ของระบบ · ฐานข้อมูลการค้าโลก BACI ปี 2567

3) นำเข้าแยกรายพิกัด

ที่มา : ฐานข้อมูลการค้าโลก BACI (CEPII) ในคลังข้อมูล กยท. · ปี ค.ศ. 2024 (พ.ศ. 2567)

พิกัดที่มีมูลค่านำเข้าจากโลกสูงสุดสามอันดับแรกของแคนาดา ได้แก่ ยางนอกชนิดอัดลม (ยางล้อ) (พิกัด 4011) มูลค่า 3,440.39 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ของอื่น ๆ ทำด้วยยางวัลแคไนซ์ (พิกัด 4016) มูลค่า 1,004.35 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หลอดและท่อยางวัลแคไนซ์ (พิกัด 4009) มูลค่า 552.07 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยพิกัดที่ไทยมีส่วนแบ่งตลาดสูงสุดคือ ยางธรรมชาติ (พิกัด 4001) ที่ 23.26%

3.1) การอ่านข้อมูลรายพิกัดเพิ่มเติม

ก) พิกัดที่แคนาดานำเข้ามากที่สุดสามอันดับ

• ยางนอกชนิดอัดลม (ยางล้อ)(4011)3,440.39 ล้าน$(+1.23%)
• ของอื่น ๆ ทำด้วยยางวัลแคไนซ์(4016)1,004.35 ล้าน$(−7.47%)
• หลอดและท่อยางวัลแคไนซ์(4009)552.07 ล้าน$(−7.54%)

ข) พิกัดที่ไทยมีส่วนแบ่งตลาดสูงสุดสามอันดับ

• ยางธรรมชาติ(4001)23.26%
• ของใช้ทางเภสัชกรรมทำด้วยยาง(4014)23.08%
• เครื่องแต่งกายและถุงมือยาง(4015)10.81%

ค) พิกัดที่มูลค่านำเข้าโตเร็วที่สุด (ตลาดเป้าหมายที่ไทยเจาะได้)

• เครื่องแต่งกายและถุงมือยาง(4015)260.38 ล้าน$(+32.54%)
• ยางธรรมชาติ(4001)231.17 ล้าน$(+16.00%)
• ยางในลักษณะอื่น ยังไม่วัลแคไนซ์(4006)9.66 ล้าน$(+3.82%)

เมื่อมองสองด้านของตลาดนี้พร้อมกันจะเห็นความไม่สมมาตรที่ชัดเจน ด้านวัตถุดิบ ไทยมีส่วนแบ่งในกลุ่มวัตถุดิบ ซึ่งนับพิกัด 4001 และ 4005 รวมกัน อยู่ที่ 12.69% ขณะที่ด้านสินค้าปลายทางซึ่งเป็นที่ที่มูลค่าส่วนใหญ่อยู่ ไทยมีส่วนแบ่งในกลุ่มยางล้อเพียง 2.75% ทั้งที่แคนาดานำเข้ายางล้อจากโลกถึง 3,557.20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบกับกลุ่มยางธรรมชาติที่ 424.69 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ความต่างนี้หมายความว่ายางไทยเข้าสู่ตลาดนี้ในฐานะวัตถุดิบที่ผู้อื่นนำไปสร้างมูลค่าเพิ่ม แล้วขายกลับเข้าตลาดเดียวกัน ในปี 2567 พิกัดที่เหลือช่องว่างให้ไทยขยายตลาดได้มากที่สุดคือ ยางนอกชนิดอัดลม (ยางล้อ) (พิกัด 4011) ซึ่งแคนาดานำเข้าจากโลกมูลค่า 3,440.39 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ขณะที่ไทยมีส่วนแบ่งเพียง 2.80% อย่างไรก็ตาม การขยับเข้าไปในพิกัดปลายทางเช่นนี้อาศัยเงื่อนไขคนละชุดกับการขายวัตถุดิบ กล่าวคือต้องผ่านการรับรองมาตรฐานผลิตภัณฑ์ของประเทศปลายทาง และต้องเข้าถึงเครือข่ายผู้ซื้อที่มีสัญญาผูกพันกับผู้ผลิตเดิมอยู่แล้ว ความได้เปรียบด้านคุณภาพเนื้อยางที่ไทยมีในตลาดวัตถุดิบจึงไม่ส่งผ่านมาถึงตลาดปลายทางโดยอัตโนมัติ

ที่มา : ฐานข้อมูลการค้าโลก BACI (CEPII) ในคลังข้อมูล กยท. · ปี ค.ศ. 2024 (พ.ศ. 2567)

4) ต้นทางการนำเข้า

ต้นทางยางธรรมชาติหลักของแคนาดาสามอันดับแรก ได้แก่ อินโดนีเซีย (47.71%) ไทย (23.26%) โกตดิวัวร์ (9.17%) ส่วนไทยนั้น ไทยอยู่อันดับที่ 2ในบรรดาต้นทางยางธรรมชาติของประเทศนี้

4.1 ต้นทางยางธรรมชาติ (พิกัด 4001)

4.2 ต้นทางทั้งหมวด 40

ที่มา : ฐานข้อมูลการค้าโลก BACI (CEPII) ในคลังข้อมูล กยท. · ปี ค.ศ. 2024 (พ.ศ. 2567)

4.3) ไทยเทียบคู่แข่งในตลาดนี้

ประเทศที่มีอันดับใกล้เคียงกับไทยมากที่สุดในบรรดาต้นทางยางธรรมชาติของแคนาดาคือ อินโดนีเซีย อันดับที่ 1 มูลค่า 110.30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ขณะที่ไทยอยู่อันดับที่ 2 มูลค่า 53.77 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่างกัน 56.53 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือ 24.45 จุดของสัดส่วนตลาด

ก) ส่วนแบ่งต้นทางยางธรรมชาติเคลื่อนไหว ปี 2563–2567

เปลี่ยนแปลงเป็นจุดร้อยละของส่วนแบ่งมูลค่านำเข้ายางธรรมชาติ (พิกัด 4001) มิใช่อัตราการเติบโตของมูลค่า · ราคาต่อตันคำนวณจากมูลค่าหารด้วยปริมาณของปี 2567

ระหว่างปี 2563 ถึง 2567 ส่วนแบ่งของไทยในตลาดยางธรรมชาติของแคนาดาเพิ่มขึ้น 7.85 จุด จาก 15.41% เป็น 23.26% ส่วนแบ่งที่เพิ่มขึ้นนี้มิได้เกิดจากการขยายตัวของตลาดเพียงอย่างเดียว แต่มาจากการแทนที่ต้นทางเดิมที่ถอยลง โดยต้นทางที่เสียส่วนแบ่งมากที่สุดคือ อินโดนีเซีย ลดลง 12.09 จุด และไลบีเรีย ลดลง 2.40 จุด เมื่อรวมทุกต้นทางที่ถอยในกลุ่มนี้ เสียส่วนแบ่งไปทั้งสิ้น 14.49 จุด ขณะที่ฝ่ายที่รุกได้เพิ่มรวม 14.68 จุด ส่วนต่างที่เหลือมาจากต้นทางรายย่อยนอกกลุ่มที่แสดงในตารางนี้ ทั้งนี้ ต้นทางที่รุกคืบเร็วที่สุดในกลุ่มเดียวกันคือโกตดิวัวร์ ซึ่งเพิ่มขึ้น 4.33 จุด จึงเป็นคู่แข่งที่ต้องจับตาควบคู่ไปด้วย

ในปี 2567 แคนาดาจ่ายค่ายางธรรมชาติจากไทยเฉลี่ยตันละ 1,912 ดอลลาร์สหรัฐ สูงกว่าราคาเฉลี่ยที่จ่ายให้ทุกต้นทางรวมกัน (ตันละ 1,769 ดอลลาร์สหรัฐ) อยู่ 8.1% และสูงกว่าอินโดนีเซียซึ่งเป็นต้นทางที่ราคาต่ำที่สุดในกลุ่มนี้ (ตันละ 1,615 ดอลลาร์สหรัฐ) ถึง 18.4% การที่ไทยขายได้ราคาสูงกว่าค่าเฉลี่ยของตลาดแต่ยังเพิ่มส่วนแบ่งได้ในเวลาเดียวกัน บ่งชี้ว่าผู้ซื้อในตลาดนี้มิได้ตัดสินใจด้วยราคาเป็นเกณฑ์หลัก แต่ให้น้ำหนักกับความสม่ำเสมอของเกรด ความแน่นอนของการส่งมอบ และเอกสารรับรองคุณภาพ ซึ่งเป็นความได้เปรียบเชิงโครงสร้างที่ไทยควรรักษาไว้ และเป็นเหตุผลที่การแข่งขันด้วยการลดราคาจึงไม่ใช่กลยุทธ์ที่จำเป็นในตลาดนี้

ที่มา : ฐานข้อมูลการค้าโลก BACI (CEPII) ในคลังข้อมูล กยท. · ปี ค.ศ. 2024 (พ.ศ. 2567)

5) การส่งออกของไทยไปแคนาดา

ในปี 2568 ไทยส่งออกยางและผลิตภัณฑ์ยางไปแคนาดามูลค่ารวม 5,301.96 ล้านบาท ลดลง 2.79% จากปี 2567 ที่มีมูลค่า 5,454.13 ล้านบาท

* ปี 2569 เป็นข้อมูลถึงเดือนกรกฎาคม

ที่มา : กรมศุลกากร ประมวลผลโดยกองวิจัยเศรษฐกิจยาง ฝ่ายเศรษฐกิจยาง · ข้อมูลถึง กรกฎาคม พ.ศ. 2569

เมื่อแยกมูลค่าออกจากปริมาณในกลุ่มยางธรรมชาติแปรรูป พบว่าปี 2568 ไทยส่งไปแคนาดา 21,618 ตันเนื้อยางแห้ง มูลค่า 1,539.67 ล้านบาท คิดเป็นราคาเฉลี่ย 71.22 บาทต่อกิโลกรัม เทียบกับปี 2567 ที่ 28,189 ตัน มูลค่า 1,972.73 ล้านบาท หรือ 69.98 บาทต่อกิโลกรัม กล่าวคือมูลค่าลดลง 21.95% ปริมาณลดลง 23.31% และราคาต่อหน่วยเพิ่มขึ้น 1.77% การอ่านเช่นนี้เปลี่ยนข้อสรุปไปคนละทางกับการดูมูลค่าเพียงอย่างเดียว เพราะมูลค่าที่ลดลงมิได้เกิดจากราคายางที่ตกต่ำ แต่เกิดจากปริมาณที่ส่งได้น้อยลง โดยราคาต่อหน่วยที่สูงขึ้นช่วยพยุงมูลค่าไว้ส่วนหนึ่ง ประเด็นที่ต้องหาสาเหตุจึงเป็นเรื่องอุปทานหรือคำสั่งซื้อที่หายไป มิใช่เรื่องอำนาจต่อรองด้านราคา

5.1 ชนิดยางที่ไทยส่งออกมากที่สุด (ปีปฏิทินล่าสุด ถึง กรกฎาคม พ.ศ. 2569)

ข้อมูลชนิดยางปีปฏิทินล่าสุดของศุลกากร ถึง กรกฎาคม พ.ศ. 2569 (ช่วงเดียวกับแถวปี 2569 ในตารางรายปีข้างต้น ซึ่งยังไม่ครบปี) พบว่าชนิดยางธรรมชาติแปรรูปที่ไทยส่งออกไปแคนาดามากที่สุดคือ ยางแท่ง มูลค่า 583.34 ล้านบาท ส่วนผลิตภัณฑ์ยางที่มากที่สุดคือ ยางนอกชนิดอัดลมที่เป็นของใหม่ มูลค่า 1,450.93 ล้านบาท

6) สรุปข้อค้นพบสำคัญ

7) ข้อเสนอแนะ

ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย — ตัวเลขของตลาดนี้ชี้ตรงกันว่าไทยแข็งแรงในกลุ่มวัตถุดิบ (พิกัด 4001 และ 4005) โดยมีส่วนแบ่ง 12.69% แต่ยังเข้าไม่ถึงกลุ่มที่มูลค่าอยู่จริง คือยางล้อ ซึ่งแคนาดานำเข้า 3,557.20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ขณะที่ไทยมีส่วนแบ่งเพียง 2.75% ข้อสังเกตที่สำคัญคือ แม้ไทยจะได้ส่วนแบ่งวัตถุดิบของตลาดนี้ไปทั้งหมด มูลค่าที่ได้ก็ยังไม่ถึงขนาดของกลุ่มยางล้อ เพราะกลุ่มวัตถุดิบทั้งกลุ่มมีมูลค่าเพียง 424.69 ล้านดอลลาร์สหรัฐ การเพิ่มมูลค่าการส่งออกไปตลาดนี้อย่างมีนัยสำคัญจึงทำไม่ได้ด้วยการเพิ่มปริมาณวัตถุดิบ มาตรการที่ตรงกับข้อค้นพบนี้คือการสนับสนุนให้ผู้ประกอบการไทยผ่านการรับรองมาตรฐานผลิตภัณฑ์ของประเทศปลายทาง และการเจรจาลดอุปสรรคที่มิใช่ภาษีสำหรับผลิตภัณฑ์ยางสำเร็จรูป มากกว่าการมุ่งขยายปริมาณยางดิบเพียงอย่างเดียว

ข้อเสนอแนะเชิงปฏิบัติการ — ส่วนต่างราคา 8.1% ที่ตลาดนี้ยอมจ่ายให้ยางไทยเหนือกว่าค่าเฉลี่ยของทุกต้นทาง คือมูลค่าที่ผู้ซื้อให้กับความสม่ำเสมอของเกรดและความแน่นอนของการส่งมอบ ส่วนต่างนี้มิใช่สิ่งที่ได้มาถาวร และจะหายไปทันทีที่คุณภาพไม่นิ่งหรือการส่งมอบสะดุด แนวทางที่ควรทำคือรักษาความสม่ำเสมอของเกรดที่ส่งมอบ และสร้างระบบตรวจสอบย้อนกลับถึงแปลงปลูกไว้ล่วงหน้า เพราะเงื่อนไขด้านความยั่งยืนกำลังขยายจากตลาดยุโรปไปสู่ตลาดอื่นตามลำดับ

ข้อเสนอแนะด้านการติดตาม — ตัวชี้วัดที่ควรเฝ้าระวังในตลาดนี้มีสามตัวที่วัดซ้ำได้ทุกปีจากข้อมูลชุดเดียวกับรายงานฉบับนี้ ตัวแรกคือส่วนแบ่งของโกตดิวัวร์ ซึ่งเพิ่มขึ้น 4.33 จุดในรอบห้าปีที่ผ่านมา ตัวที่สองคือส่วนต่างราคาต่อตันระหว่างไทยกับอินโดนีเซีย ซึ่งขณะนี้อยู่ที่ 18.4% และตัวที่สามคือปริมาณเนื้อยางแห้งที่ไทยส่งเข้าตลาดนี้รายปี เพราะปริมาณมักเคลื่อนไหวก่อนส่วนแบ่งหนึ่งถึงสองปี จึงเป็นสัญญาณเตือนที่มาถึงเร็วที่สุด หากตัวใดตัวหนึ่งเคลื่อนผิดทิศทางต่อเนื่องสองปี ควรทบทวนแนวทางการเข้าตลาดนี้ก่อนที่ส่วนแบ่งจะเปลี่ยนจนเห็นได้ในตัวเลข

7.1 เส้นทางจากหลักฐานสู่ข้อเสนอแนะ

คอลัมน์ซ้ายอ่านได้จากตารางในเล่มนี้โดยตรง คอลัมน์กลางเป็นการตีความ และคอลัมน์ขวาเป็นข้อเสนอที่ตามมาจากการตีความนั้น